η στιγμή που σου τελειώνουν οι άνθρωποι

η στιγμή που σου τελειώνουν οι άνθρωποι
μοιάζει σπασμένη αλήθεια, ζαρωμένη σκιά της σκιάς της
παύση πριν την σιωπή, μακρόσυρτη
μυρωδιά καμμένου οι λέξεις
κρυώνω
ας ήταν οι γραμμές των χεριών προορισμοί τρένων
στα μαλλιά μου πιάστηκε μια πεταλούδα
στην αλήθεια μια θηλιά
στον λαιμό ακούω μια ανάσα
ένα κύμα μέσα στο μυαλό μου
πνιγμένη θάλασσα το στέρνο
από παιδί με κουβαλάει ένας φάρος
πόσα ταξίδια χωράει μια παλάμη
πόσα τεχνάσματα ένα συναίσθημα
την ακοή την θέλω μονάχα
να ακούω τα ραγίσματα μέσα μας
την αφή για ψευδαίσθηση και μαξιλάρι
γεμίσαμε χαραμάδες ενδόμυχα
μολυβένια στρατιωτάκια
που πήγαν τα μάτια των ανθρώπων;
οι τοίχοι ρουφάνε κάθε νύχτα τις σκιές μας 
-έχεις αγγίξει πρόσωπο την ώρα του λυγμού;
ρώτα τις νύχτες να σου πουν
στη μέση ενός φευγιού στέκομαι
ζωγράφισε μου ένα αεροδρόμιο στην πλάτη
σε ένα στριφτό να καπνίσουμε την ματαιότητα της στιγμής
κρυώνω και σωπαίνω, συνώνυμα ως το ξημέρωμα
αυτές τις ομοιοκαταληξίες στις ανάσες μου
δεν τις άντεξα ποτέ
επαναστατική η θλίψη της σκιάς μας, χαράζει ορίζοντες
στους κλειστοφοβικούς τοίχους
κρυώνω

 *https://www.youtube.com/watch?v=TuLB-LOut7w


Επισκέψεις

Αναγνώστες