άφιλτρο

οι άνθρωποι που γίνονται στεριά
ξεχασμένοι απόκοσμοι
μοναχικοί
χάρτες με χνώτα ταξιδεμένα
κουβαλώντας τον γεωμετρίκο ολεθρο εκείνης της μοναδικής αλήθειας, της αληθειας που καθολικά οδηγεί στην ελευθερία
φαντάσματα της πραγματικότητας
καρνάγια σε ράγες
ασθμαίνοντας άρωματα της ανελέητης αιμορραγικής εσωτερικότητας τους, σωπαίνουν, παρατηρούν, ξέρουν
όμορφοι άνθρωποι
με τσιρότα για δέρμα
με βλέμματα γεμάτα μακελιό
ψελλίζουν φθόγγους
ουρλιάζουν πόνους
σιγή ασυρμάτου κρατάνε στις φλέβες
και ο φλεβόκομβος
το γαμημένο ηλιοβασίλεμα

{παραβιασμένη πραγματικότητα} Delysid


μαζεμένο έμβρυο χώρις μήτρα σε ένα κύκλο 
χωράω ανάμεσα στα πόδια μου
η ανάσα ακουμπάει τα δάχτυλα
μετρώ να τα βρω σωστά δέκα πλεγμένα μεταξύ τους
γόνατα λυγισμένα, πανοπλία προστατεύουν το στέρνο
πέλματα που δεν βημάτισαν ποτέ
μπερδεύονται σε δρόμους σε κύματα
μάτια κλειστά, κλειδωμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν
κλαίμε στον ύπνο μας, ασυναίσθητα, όταν δεν μας οριζουν αντιστάσεις
μηνίγγια σφιγμένα, σφυριά
ήχος αποκαθήλωσης
λακάκι λαιμού τριγωνικό
δυσκατάπωση
πλάνεμα κόμπου
θηλιά σε χωράφι πάνω από κόκκινες παπαρούνες
τρίξιμο πόρτας ενός φόβου που κλείνει
δε με εμαθά να θυμάμαι
ασέλγια εγωπάθειας
παλινδρόμηση συναισθημάτων
ίλιγγος κάθως μικραίνει το χάος
κανένα ξάφνιασμα
τίναγμα, αντανακλαστικό ποδιών ενός νεκρού
ανατομία οστών σε κάθε λέξη
πεθαίνουν οι άνθρωποι, με όλους τους τρόπους
ο χρόνος εγκλωβισμένος στην παράνοια
ένα μικρό συμπάν στη παλάμη μου
εσωτερική πρέζα η ψυχοαποσύνθεση
χάνοντας όσα δεν είχαμε
σκοτώνει αλόγιστα η εντροπία
πίσω από κάθε σιωπΉ κρύβεται και μια ήττα
εσωτερικός διάλογος ενός διπολικού
εκεί που χάνουμε τον εαυτό μας μένει μονάχα σκιά
υψοφοβική ψευδαίσθηση
έχουμε χαριστεί στον διάολο και είναι ωραία
η μεγαλύτερη απόσταση της άρνησης εαυτού που ορίζει ο φόβος
ήχος φλέβας που τρεμοπαίζει
ανάμεσα στα πλευρά σφηνωμένα τα ξοδεμένα
ισορροπία εντεταλμένης διαφυγής
αναδιπλώνομαι
φτύνω αιμοπετάλια από τα έγκατα
καρφιά στα πλευρά και κρόταφο
καμιά αλήθεια δεν παραβιάζεται





 

[δαίμονας εαυτού ]

Χάρισε μου ένα δαίμονα να κερδίσω τον φαυλο κύκλο μου
Να σκάσψω βαθιά μέσα στο κελί μου ξεριζώνοντας τις ευθειάζουσες μεταβλητές που καθιστούν νεκρό κάπου πιο κει το χάος που σ'αγαπησε.
Μέρες σωπαίνω και μόνο σκέφτομαι την μαγική στιγμή που βρίσκεσαι στο τέλος ανθρώπων και εποχών °
το 'χα γράψει δειλά κάποιο βράδυ, ο ήχος που κάνουν οι άνθρωποι όταν ξεχνιούνται,
δεν γουστάρω τις κρυψώνες σε άλλους ανθρώπους,
μου ράβει κλωστή το τέλος και η αρχή ξανά σε εκείνο τον χορό που στήνει η σκιά στο ίδιο, στο σκέτο,στο εκείνο, εκει που χαιδευεις με την πλάτη σου στο διαμπερες σημείο βολής σου,
κρύο πάτωμα, απομεινάρια και επιζησαντες μάντεψε ποιος, είναι
εκείνος ο ξένος που έγινες σαν φωλιασες αλήθειες σου στο εφήμερο άλλου

ανάδραση

κόκκινο στο στόμα
σπάσιμο μέσης
στην αφήγηση της νύχτας
ανάσες βηρυλλιου
αιμοπετάλια πεφτάστερου
από ήχο γρκρι
από αριθμό μηδεν
απο είναι εσύ
γδαρμένη αλήθεια
θηλιά και μέταλλο
στον άξονα του χάους
περιδίνηση και ξεπέτα του εγώ
στο λακάκι της μέσης μου
στην καθολική μου άρνηση

δεν ορίζεται η αντίδραση
τρανταχτό γέλιο
ο χρόνος τρομαγμένος στα δαχτυλά μου
φασκιωμένη αλήθεια αμετάβλητη έννοια
πραγματικός αριθμός πραγματωμένος άνρθωπος

αναλώσιμα, φτήνια και εφήμερο
δεν οριζέται η αντίδραση 
χρώμα μαύρο 
βλέμμα μηδενικό 
παλινδρόμηση της υπάρξης 
ματαιότητα με γεύση ανυπαακοής
ξενιστές συναισθήματος, παράσητικη ενσυναίσθηση

ο σαδισμός της αλεξιθυμίας
δεν μου οριζώ την αντίδραση
σώπα ανέπνεε αναγνωρίσου

σωμα
 


 

Reynolds (Re)

απροσδιόριστη αρχή το λυκαυγές της ψυχής σου που σου γεμίζει
αφετηρίες και ξεψυχά στα τέλματα. Αντανακλαστικό που σου κλωτσάει 
ή σου χαιδεύει τις σκέψεις... Σάρκα από ελπίδες για όλα εκείνα 
που θες να δώσεις πνοή από μέσα σου. 
Παραμιλητό στο ακούραστο λευκό και σε ένα γαλάζιο που σε μεθά 
με αρώματα από εκείνα που βύθισες, που έκρυψες καλά σε ένα μονάχα 
σώμα, σε ένα μονάχα αποτύπωμα.
Φωτοδότης σε σκιάχτρο μυαλό και το κάρμα της πείνας για το ανέφικτο, 
για όσα μπορούμε να νιώσουμε σε όσα φοβόμαστε να αφεθούμε.
Σε εκείνα τα κλειστά βλέφαρα της αγάπης να αποθεώνονται οι σιωπές. 
Θυμήσου, φάρος το άγγιγμα, το χάδι,  η ανάγκη της αφής να τρομάξει 
 κύτταρα συναισθήματος  τυρβωδης ροή  
Να απαλύνω τον τρόμο της στιγμής 
που χάνεται με μόχθο από το τώρα στην αδράνεια του πριν 
μοσχοβολωντας λήθη
Απαξίωση του χρόνου, ευνουχισμένος μεταβολεας  
αποσαφινηση μηδενικου ενεστωτα 
 Ξεθωριασμένη ζωγραφιά το βλέμμα 
που δεν αντέχει το χαος μεσα μας  
 πολέμιοι ορίζοντες αγγίζουμε 
το απειρο

bruise art

μας ρίχνει ξυλο η πραγματικότητα
μοιάζουμε εργα τέχνης bruise art
δάγκωμα σάρκας και στις πληγές βότκα
χαοτικη περγαμηνή το δέρμα, σε κορύφωση
ιστός και αιμοφόρα σε έξαρση ...

συλλογή αίματος με θραύσματα άρνησης
γλειψε μου τα δάκρυα
ανδρεναλινη ,τοπική αναισθησία μνήμης
γρατσουνιά σαν ήχος σαξόφωνου
άλγος σε οργασμό
μας γλεντάει η αποκαθήλωση της ουτοπίας
αν σωθείς μη ξεχάσεις
αν θυμηθώ θα σωθώ

https://www.youtube.com/watch?v=Cn84t3VIeOU

C3H5N3O9

Μας ξεπερνάνε οι άνθρωποι, μας ξεπερνάνε σαν να είναι δρόμοι , προχωράω στο στενό της Κατινάρας με 5 βαθμούς και προσπαθώ να ανακτήσω δάχτυλα και μυαλό, αυτή η πόλη μου καταπίνει τις ανάσες χρόνια τώρα, αν με ρωτάς που ενηλικιώθηκα θα σου πω κάπου στο ύψος Σόνια απέναντι σε ένα ισόγειο Καβάσιλα και Αγαθίου γωνία ,με χαραγμένο στους πνεύμονες του ένα σύνθημα παλιακό μα επίκαιρο Λευτεριά στον Μαζιώτη.
Σαν μητρώο οδός και αριθμός μου προσδιορίζει ταυτότητα και βήμα . Κατεβαίνω προς στην παραλία και αλλάζει ο αέρας, η άσφαλτος γίνεται πλακόστρωτο με αρμούς σαν πληγές χρόνων η βοή των οχημάτων σωπαίνει και παίρνει σειρά ο παφλασμός, ο αέρας και τα καικια, όλα μαζί κρατάνε τα ακόρντα του λιμανιού.
Ανοίγει το βλέμμα και νιώθω στις φλέβες μου την κατάληψη μια λησμονιάς, πιο εκεί το μικρό νησί, η τελευταία φόρα που είδα εκείνον, στην ησυχία των στίχων του να κάνει πρόβα με ένα χαμόγελο βαθύ, χυμό πορτοκάλι με ένα γκρι πουλόβερ και πάντα συνάμα του αυτό το φως, έτσι μοιάζουν οι διάφανοι, σκιές γεμάτες φως άγονες γραμμές , μοναχικοί φάροι,  καράβια που αντιστέκονται και ας αναπνέουν βυθό.
Πεισματικά ενάντια σε καιρούς και ρότα σχεδιάζω στο μυαλό μου λιμάνια και διάφανους ανθρώπους που εκπνέουν κρίνα .
Σε εκείνο το ισόγειο της Αγαθίου όπου τριγύρω μύριζε στουπί, θυμό, αναβρασμό, δύναμη , αντοχές και  βλέμματα λεύτερα, ήμουν δεν ήμουν δεκαεφτά και τα ανέπνεα όλα σε κάθε διαδρομή.
Ένα βράδυ στις τελευταίες τζούρες στριφτού στο παράθυρο της Καβάσιλα λίγα μέτρα από τον δρόμο προσπαθώντας ν΄αρνηθώ τον σφυγμό του τσιμέντου είδα το πρώτο πεφτάστερο, φωνές κυνηγητό ένα σπρέι στο χέρι και δυο ορθάνοιχτα μάτια πυγολαμπίδες τον είχαν σακατέψει στο ξύλο στο παραπάνω στενό χωμένος σε ένα μαύρο μπουφάν, με ματωμένα μούτρα, προσπαθούσε να χωθεί στο απέναντι υπόγειο του ψιθυρίζω συνωμοτικά και πηδάει μέσα δεν ρώτησα τίποτα τον άφησα να γιάνει από την ανδρεναλίνη της δικής του επανάστασης, λιγομίλητος ψέλλισε ένα όνομα χαμογέλασε και έφυγε από το ίδιο παράθυρο, για έναν χρόνο έβρισκα κάθε πρωί σε εκείνο το παράθυρο μια χούφτα καραμέλες και τους μήνες της Άνοιξης κλωνάρια νερατζιάς.
Τα χνώτα των επαναστατημένων ανθρώπων μυρίζουν νεράτζι και η σκιά τους ευωδιάζει άρνηση . 

Isle of skye

στο αισθητό βάθος της παράκρουσης
υπάρχει  ένα νησί εκεί στην σάρκα της Σκωτίας 
μονάδα μέτρησης της παράνοιας εδώ να μείνεις 
προσπαθώντας να συμφιλιώσω την εγκατάλειψη 
με μια εσωτερική εγ(κατάληψη)
στο σώμα των συνειδητοποιήσεων μας ξεγελάνε οι άνθρωποι από πάντα 
οι απώλειες μας, πλάθουν τον χρόνο και έμενα μου τον ορίζει μια ξεχασμένη Αμοργό
όταν όλοι θα επιστρέφουν εμείς θα φεύγουμε στο χα πει 
ζαρωμένοι ναυτικοί με άγκυρες στα μάτια στο στόμα λιγοστές κουβέντες
πνιγμένες αλήθειες ρυτιδιασμένες , χέρια σκληρά, βήμα βαρύ, 
σημεία του χάρτη για μέτωπο και το χαμόγελο με απόσταση ποθητό, ξερό σαν στεριά που δεν την έχει λαβώσει ποτέ καμιά θάλασσα 
το κέντρο βάρος του κόσμου είναι ό,τι δεν θα καταλάβουμε ποτέ 
να σταματήσουμε να μας μετράμε
οι αποστάσεις μηδενίζονται οι απουσίες όχι
μέρες μηδενισμού δίχως επανεκκίνηση χρειάζεται να το αποφασίζουμε πριν πάρουμε ανάσα
μοιάζει γελοία στο τέλος η αφορμή 
κρατάει η αναβλητικότητα της αυταπάτης και όλα μια άσκηση προσομοίωσης 
ξεχνιέται η μέρα στον θόρυβο των βλεφάρων μπροστά σε μια καρτ ποστάλ
το εδώ κλεισμένο αεροστεγώς σε ένα δεν ξέρω τίποτα 
καταπίνω φορμόλη να κρατήσω ζωντανά κύτταρα ενός ανάποδου χαμόγελου 
πόλεμος που γιγαντώνεται χαιδεύοντας στοικά τις ρίζες στη συρραφή μιας πτώσης
να σταματήσουμε να μας μετράμε 
είναι σίγουρο πια ματώνουν οι άνθρωποι στις ησυχίες 





αντίστιξη


έχω αγαπήσει την λέξη μακελιό
μετατοπίζομαι εσωτερικά και χάνω το κέντρο βάρους με μια διαστροφή
για την σύνθεση ανόμοιων εννοιών
ανταμοιβή κρυμμένη οι ασκήσεις προσομοίωσης στην εποχή
κανένας ήλιος ποτέ, κανένα γεωμετρικό κάτοπτρο μονάχα εσύ (εκει)
{αναπνέοντας κάπου στο Εδιμβούργο}
φθίνω  έναστρη ησυχία τριαντα δυο οικοσετετράωρα με δύο ώρες διαφορά
ακροατής ένας εκτελεσμένος ξανά και ξανά Αύγουστος στο χαμένο σου τοπίο
που σκαλίζω στον χάρτη με κώδικα Μπράιγ
ισοπρεναλίνη για την απομόνωση και ενέσιμο μηδέν στις αρτηρίες σχηματίζοντας μέσα μας
την αντίστροφη μέτρηση
αγνοούνται οι ανάσες την στιγμή της προσεδάφισης ακούγοντας και μυρίζοντας  τον φόβο του άλλου σε σκορπισμένα αιμοπετάλια μιας μοναξιάς που βρίσκεται σε έμμηνο ρύση
να την γκρεμίσουμε κάποια στιγμή την απουσία και όμως όλοι φύγανε,
μπερδεύτηκαν από την πολλή διαίρεση
έχω κρατήσει μια σκέψη και μια σκιά στο άπειρο έχοντας απεριόριστο χρόνο μνήμης
σε λειτουργία νυκτός και επιβεβαιωμένο το πειραματικό στάδιο όσων ασθμαίνω στο δέρμα της ψευδαίσθησης που νομιζόμενοι οι σαρκοφάγοι σου ορίζουν για αλήθεια
να μάτωνα τα μούτρα της ασάφειας μέχρι να πάρει μέσα μου σχήμα
η φθορά της αδιαφορίας σε ότι μου κλωτσάει την υπέρμετρη αξιοπρέπεια
η λέξη εξιλέωση ανήκει στους ανόητους
ό,τι ακατέργαστο εσωτερικά αναβάλλεται λόγω δύσπνοιας καταπίνοντας
το χειρότερο μας είδος,το είδος αυτών που δεν χωράνε κανέναν άνθρωπο
σε κανένα κύτταρο
εγγενής αφαίμαξη συναισθήματος και ο φαύλος κύκλος γίνεται ο λαιμός σε ό,τι μας μυρίζει για τρόπαιο
κοιτάζω μια μελανιά δίπλα στην καρωτίδα και προσπαθώ να θυμηθώ αν πόνεσε
επιβάλλεται η απόσταξη για όσα κρύβονται εντέχνως στις φλέβες μας
μη μου σκαλίζεις την σιωπή
είναι χαοτική








Θεατράλε της οδύνης

Δεν είμαστε άνθρωποι μα σύνδρομα, αναλύω την συναισθηματική νοημοσύνη που έχουν κάποιοι σε μεγαλυτερο ποσοστό από άλλους, είναι δύσκολο να ξέρεις την αιτία, το γιατι, να αντιλαμβάνεσαι νωρίς το αποτέλεσμα της κάθε επιλογής που κάνεις, σου δίνει ελευθερία, δύναμη, μα χάνεις το μαγικό του απρόβλεπτου .
-Σύνδρομο του ανικανοποίητου χωρίζω- τις λέξεις όπως τις κοιτάνε τα δικά μου μάτια, επίθετο, ουσιαστικό,  ελευθερώνω την έννοια
{ανικανοποίητο, ανίκανος ποιητής}
 Σε ένα σύνδρομο χωράει  αυτόματα ένα ακόμη,το σύνδρομο
(ανικανο-ποιητο) του ανίκανου ποιητή αυτό του αυτοκαταστροφικού.
Μουτζουρώνω την λέξη ενσυναίσθηση και προβαλει ακόμη ένα, το σύνδρομο της κατάκτησης, αυτό της ύπαρξης, της πραγμάτωσης του ανέφικτου
Δεν είμαστε άνθρωποι μα τρία σύνδρομα μαζί, του ανίκανου ποιητή, του αυτοκαταστροφικού και της κατάκτησης της μη πραγματικότητας .
Στην λέξη απόφυγή κρυμένοι διαφυγόντες, καταραμένοι, νηφάλιοι και όχι ποιητές,
εκει στην αρχη του μηδενός στην αφετηρία του φαύλου κύκλου, θεατράλε της οδυνης,
εσωτερικό παιχνίδι σικέ με την Μπλανς να φτάνει σε κορύφωση φτύνοντας ρεαλισμό στα μούτρα της μαγείας, φτάνοντας όλους τους άλλους στην αυτοκαταστροφή.
Δεν είμαστε άνθρωποι μα η διαστροφή του ακατέργαστου, εκεί που αρχίζει το μηδέν κοιτάζουμε ηλιοβασιλέματα, και λευθερώνω ξανά την έννοια
ηλιοβασιλέματα - βλέμματα ανένταχτα°

★Πλοκή θηλιάς του Ιούλη με Φρίντα
έχουν σχηματισει τρεις αστέρες πάνω από τα κεφάλια μας ένα σκαλινό τριγωνο
το λεγόμενο καλοκαιρινό τρίγωνο, είμαστε χαμένες από χερι

Επισκέψεις

Αναγνώστες